Kendimi sahile attım. Kulaklığım, ben ve deniz... Kalabalığın içinde sahip olduğum bütün dünya bundan ibaretti. Bir köşeye çöktüğümde ellerimle ayaklarımın titremesini durduramıyordum. Güçlükle ayağa kalkıp kumsala indim, sırtüstü uzandım ve kulaklığımı çıkardım. Dalgaların sesi, içimde birbirine çarpan düşüncelerden daha sakindi. Ağlamamak için derin nefesler aldım; her nefeste biraz daha dayanacağımı sandım. Oysa gözyaşlarım ne zaman aktı, fark etmedim. Teyzemin avucuma sıkıştırdığı kağıt ıslanana kadar da fark etmeyecektim. Kağıdı yeniden açtım. Mürekkep suya karışmış, harfler birbirinin içine geçmişti. Elimde artık okunması güç, sıradan bir kağıt parçası vardı. Ne anlattığını bilmiyordum; yalnızca ailemin yıllardır konuşmadığı bir geçmişe ait olduğunu hissediyordum. Kağıtta yalnızca birkaç satır vardı. Bazı kelimeler suyla dağılmış, geriye yarım bir soyadı, eski bir tarih ve tanımadığım bir hastanenin adı kalmıştı. Teyzem, yıllardır sakladığı bu parçayı artık benim taşımam gerektiğ...