​ Hayat, planlarımız ile bize sundukları o öngörülemez çizgi arasında sessizce akıp gider. Biz ne kadar yarını düzenlemeye, kontrolü elimizde tutmaya çalışırsak çalışalım, evrenin kendi rüzgarı vardır. Ve bazen her şey en umulmadık anda sarsılır. Ansızın gelir ve gider bazı acılar, üzüntüler, yok oluşlar... Davetsiz bir misafir gibi kapımızı çalarlar; hazırlıksız yakalanırız. Ne zaman hayatın düzlüğe çıktığına, fırtınanın dindiğine inanırız, işte o an dengemiz altüst olur. Ama işin en tuhaf, en paradoksal yanı şudur ki; ansızın gelir çoğu mutluluklar.. Hayat, zıtlıkların omuz omuza verdiği muazzam bir dengedir; karanlık olmadan aydınlığın, kaybetmeden bulmanın kıymeti anlaşılmaz.  İçsel fırtınaların en şiddetlisi, dışarıdan en sakin görünen anlarda kopar. Derinden gelen çöküşler, ruhun en kuytu köşelerinde yankılanan o sessiz serzenişler... O anlarda kelimeler boğazına düğümlenir. Bağırmak istersin, dünyaya hıncını, kırgınlığını kusmak istersin; ama sesin çıkmaz, bağırmazsın. Her ş...