Rüyayıdı sanki. Gerçekle hayal arasında bir yerdeyim. Hiç kimse yok burada. Sakin ve oldukça sesiz. Yazidikca yazıyorum. Sessizliğimi yazıyorum. Hayallerimi gerçekleştiriyorum. Bazen sıkıcı bazen bunaltıcı olabiliyor burası. Çıkmak istiyorum ama olmuyor. Galiba haps oldum buraya. Yalnızlıktan korkuyorum. Tek başıma ölmek istemiyorum. Lanet olası bu yerde kala kaldım. Her yer daha da karanlık olmaya başladı. Yürüdükçe bir yerlere çarpıyorum. Düşüyorum ve canım çok acıyor. Karanlıktan korkuyorum. Bir başka yer olmaya başladı burası. Benim hayallerim deki gibi yer değil. Nefret ve hüzün sardı etrafımı. Hiç birşey göremiyorum düşüyorum. Yürüyemiyorum. Emekliyorum bu yüzden küçük bir çocuk gibi. Kayboldum sanırım. Nerdeyim ben. Neresi burası diye saçma sapan bağırıp çağırıyorum. Hayallerim evet burası benim yarattığım bir yer. Ama buraya nasıl geldim. En son yatağıma uzanmış kitap okuyordum. Nasıl geldiğimi hatırlamıyorum. Delirmek üzereyim. Üşüyorum. Çok soğuk burası. Ve de çok karanlık bir ışık dahi yok. Allahım nerdeyim ben. Nefes alış verişlerim gittikçe artıyor. Boğuyor gibiyim. Soluduğum hava ciğerlerimi kemiriyor adeta. İlacım kahretsin. İlacım yok. Astım krizi.
-Sesimi duyan yok mu?
-Kimse yok mu?
Hayır bu olmaz sesim ! Sesim çıkmıyor. Boğazıma düğümlenmiş kelimeleri duyuramıyorum. Derin nefes alıp veriyorum. Eyvah ! Ne yapıcam ben. Yardım edin. Yardım edinnnnn..
Orda kim var. Birisi bana dokunuyor sanki. Başım dönüyor. Orda kim var. Heyyyy kimsin sen. Olamaz hayır. Düşlerim, umutsuz hayallerim korkularım ve görmek istemediğim gerçekler. Hepsi bir yerde toplanmış. Bana sesleniyorlar. Etrafımdalar her yerdeler. Bağırmak istesemde sesim çıkmıyor. Ağlıyor muyum ben.en son ne zaman ağlamıştım ki..Hatırlamıyorum. Sanki kendi ütopyamda kaybolmuş bir vaziyette kurtarılmayı bekliyor gibiyim. Yoksa bu yüzden mi bu kadar karanlık. Kendi kurgumun içindemiyim..
Böyle hayal ettiğimi hatırlamıyorum. Diğer insanlar nerde. Neden ben tekim. Yalnızlıktan korktuğum için tek olabilir miyim. Yoo saçmalıyorum. Evet evet birazdan uyanıcağım biliyorum. Oturup bir köşede beklemeye başlıyorum. Duymaktan korktuğum o sesler beynimi kemiriyor. Ağlıyorum çaresizlik bedenimi tüketti. Ömür boyu burada hapis kalmayı aklım almıyor. Mantıksız sorularla beynimi yoramam. Toparlanıp kalkmam lazım. Evet kalkmam lazım. . Annem, babam, kardeşlerim, arkadaşlarım hepsinin bana ihtiyacı var. Onlara ihtiyacım var. Şu lanet yerden bir çıkabilsem. Yoruldum artık tükendim. Uyumak istiyorum. Belki uyusam geçecek. Yatağımda uyanadabilirim. Ama soğuk lanet olsun. Uyursam sonra da donarak ölürsem ne olucak. Bir mezarım bile olmaması. Offf neler saçmalıyorum ben. Korktuğum için bütün bunlar evet biliyorum. Tamam korkuyorum ama anlatabilirim bu durumu. Sadece biraz düşünmem lazım. Mutlu şeyler sıradan şeyler düşünmem lazım. Düşünüyorum ama olmuyor sesler hepsi birşeyler fısıldıyor. İçim geçiyor dayanamıyorum vücudum çok zayıf. Gözlerim kapanıyor. Saate bakımak istiyorum ama karanlık göremiyorum ki. Saatten de bir ses gelmiyor zaten. Kendime engel olamıyorum galiba uyucam. Gözlerim kapanıyor hızlıca yere düşüyorum. Yere düşerken yere düştüğümü nasıl hissediyorum. Neden gereksiz şeyler düşünüyorum. Düşünmemin nedenlerini niçin araştırmakta ısrar ediyorum. Yerde halsizce yatıyorum. Ruhum bendenimden çıkacakmış gibi hissediyorum. Ya da bedenimden çıkan ruhumun yarattığı etkilere tepki olarak bunları hissediyorum. Saçma sapan düşüncelerimin nedenini sorgulamakta ısrar etmekden vazgeçmeliyim artık biliyorum. Tamam sunuyorum. Konuşm uyorum hatta. Sessizleşen bu ortamda uyanmayı bekliyorum. Beklemeye devam ettikçe düşünmemeye çalışmak çok saçma değilmi. Bunu düşünürken düşünmemem gereken şeyleri düşünmediğimi düşünerek kendimi kandırmayı başaramıyorum malesef. Sesler kesildi. Ellerim çok üşüyor. Benim en çok ellerim ve burnum üşürdü. Artık hissedmez oldum. Uyuyyorum dimi. Uyanık değilim. Baygın mıyım yoksa bilmiyorum. Hiçbir şey bilmiyorum. Sesler.. Derinden gelen. Dur galiba biri merve diyor. Evet evet. Burdayım. Gücüm kalmadı. Allahım rüya mı bu Korkusuzca girdiğim bu yerde haps olmaktan yalnız kalmaktan şimdi çok korkuyorum. Af diliyorum herkesten. Kaçtığım için. Af diliyorum. Tükendim. Mutsuzluktan tükendim. Anlaşımamaktan tükendim. Pişmanlık. Bin yıl düşünsem aklıma gelmezdi. Pişman mıyım şimdi beni sevebilecek insanları kendimden ulaştırdığım için. Uyanmak istiyorum. Gözlerim kapalıyken yerde hareketsiz yatıyorken düşünceler de boğulup gitmek istemiyorum. Ben sadece biraz yalnız kalmak istemiştim. Umutsuzluğa kapımaktan yoruldum. Şimdi ne olucak. Yarın ne olucak. Dün ne oldu. Yarını düşünmekten de yoruldum. Şimdi şuan şu saniye önemli benim için. Artık geçmişimi geleceğe sürüklemekten yoruldum. Yoruldum. Tükendim. Çok güçsüzüm.
Orda kim var. Birisi bana dokunuyor sanki. Başım dönüyor. Orda kim var. Heyyyy kimsin sen. Olamaz hayır. Düşlerim, umutsuz hayallerim korkularım ve görmek istemediğim gerçekler. Hepsi bir yerde toplanmış. Bana sesleniyorlar. Etrafımdalar her yerdeler. Bağırmak istesemde sesim çıkmıyor. Ağlıyor muyum ben.en son ne zaman ağlamıştım ki..Hatırlamıyorum. Sanki kendi ütopyamda kaybolmuş bir vaziyette kurtarılmayı bekliyor gibiyim. Yoksa bu yüzden mi bu kadar karanlık. Kendi kurgumun içindemiyim..
Böyle hayal ettiğimi hatırlamıyorum. Diğer insanlar nerde. Neden ben tekim. Yalnızlıktan korktuğum için tek olabilir miyim. Yoo saçmalıyorum. Evet evet birazdan uyanıcağım biliyorum. Oturup bir köşede beklemeye başlıyorum. Duymaktan korktuğum o sesler beynimi kemiriyor. Ağlıyorum çaresizlik bedenimi tüketti. Ömür boyu burada hapis kalmayı aklım almıyor. Mantıksız sorularla beynimi yoramam. Toparlanıp kalkmam lazım. Evet kalkmam lazım. . Annem, babam, kardeşlerim, arkadaşlarım hepsinin bana ihtiyacı var. Onlara ihtiyacım var. Şu lanet yerden bir çıkabilsem. Yoruldum artık tükendim. Uyumak istiyorum. Belki uyusam geçecek. Yatağımda uyanadabilirim. Ama soğuk lanet olsun. Uyursam sonra da donarak ölürsem ne olucak. Bir mezarım bile olmaması. Offf neler saçmalıyorum ben. Korktuğum için bütün bunlar evet biliyorum. Tamam korkuyorum ama anlatabilirim bu durumu. Sadece biraz düşünmem lazım. Mutlu şeyler sıradan şeyler düşünmem lazım. Düşünüyorum ama olmuyor sesler hepsi birşeyler fısıldıyor. İçim geçiyor dayanamıyorum vücudum çok zayıf. Gözlerim kapanıyor. Saate bakımak istiyorum ama karanlık göremiyorum ki. Saatten de bir ses gelmiyor zaten. Kendime engel olamıyorum galiba uyucam. Gözlerim kapanıyor hızlıca yere düşüyorum. Yere düşerken yere düştüğümü nasıl hissediyorum. Neden gereksiz şeyler düşünüyorum. Düşünmemin nedenlerini niçin araştırmakta ısrar ediyorum. Yerde halsizce yatıyorum. Ruhum bendenimden çıkacakmış gibi hissediyorum. Ya da bedenimden çıkan ruhumun yarattığı etkilere tepki olarak bunları hissediyorum. Saçma sapan düşüncelerimin nedenini sorgulamakta ısrar etmekden vazgeçmeliyim artık biliyorum. Tamam sunuyorum. Konuşm uyorum hatta. Sessizleşen bu ortamda uyanmayı bekliyorum. Beklemeye devam ettikçe düşünmemeye çalışmak çok saçma değilmi. Bunu düşünürken düşünmemem gereken şeyleri düşünmediğimi düşünerek kendimi kandırmayı başaramıyorum malesef. Sesler kesildi. Ellerim çok üşüyor. Benim en çok ellerim ve burnum üşürdü. Artık hissedmez oldum. Uyuyyorum dimi. Uyanık değilim. Baygın mıyım yoksa bilmiyorum. Hiçbir şey bilmiyorum. Sesler.. Derinden gelen. Dur galiba biri merve diyor. Evet evet. Burdayım. Gücüm kalmadı. Allahım rüya mı bu Korkusuzca girdiğim bu yerde haps olmaktan yalnız kalmaktan şimdi çok korkuyorum. Af diliyorum herkesten. Kaçtığım için. Af diliyorum. Tükendim. Mutsuzluktan tükendim. Anlaşımamaktan tükendim. Pişmanlık. Bin yıl düşünsem aklıma gelmezdi. Pişman mıyım şimdi beni sevebilecek insanları kendimden ulaştırdığım için. Uyanmak istiyorum. Gözlerim kapalıyken yerde hareketsiz yatıyorken düşünceler de boğulup gitmek istemiyorum. Ben sadece biraz yalnız kalmak istemiştim. Umutsuzluğa kapımaktan yoruldum. Şimdi ne olucak. Yarın ne olucak. Dün ne oldu. Yarını düşünmekten de yoruldum. Şimdi şuan şu saniye önemli benim için. Artık geçmişimi geleceğe sürüklemekten yoruldum. Yoruldum. Tükendim. Çok güçsüzüm.