Bir varmış bir yokmuş masallarının şairi bir gün aşkın büyüsünü fısıldamış yalnız bir periye. Ama hep hayallerde kalmış bu peri .Bir türlü tutturamamış peri aşkın büyüsünü.Yalnızlar dilek tutmuş ama hep beklemiş. Der iken bir gün, iki gün yıllar hatta ömürler geçmiş.Yalnız ölenlerin şairi olmuş. Hatta yalnız ağlayanların, yalnız gülenlerin. Bazen de sevenleri buluşturmuş bu şair. Yalnızlıkların şairi yazmış durmuş her şeyi. İlham almış her kesten ağaçtan, topraktan, akan sudan, yağan yağmurdan gülen çocuktan, ağlayan bebekten.. Bir kitapta bütünleşmiş her şey ''Canın Cennete''. Hiç kimse bilememiş neden böyle bir isim koyduğunu sonra sevenler anlamış asıl konuyu büyü denilen şeyin ne olduğunu. Oysa ki büyü değilmiş onun fısıldadığı. Sadece sevgi sözcükleri imiş. Akıllar da kalan tek bir kalemde bütünleşen sözlermiş bunlar.