Kafanı yastığa koyduğun da hani geçecek dersin ya gözlerini sıkıca yumar uyumaya çalışırsın. Bir sağa bir sola kıvranır durursun. Küfredersin içinden, defalarca aynı şeyleri söylediğinden habersiz yine söylenir durursun. Gözlerini fal taşı gibi açar tavana bakarsın. Aval aval bakar durursun. En son ne zaman başımı yastığa koyduğum da, düşünmeden uyudum dersin kendi kendine. Yavaşça kalkarsın ya da aniden. Yatağının bir köşesine oturursun. Kendini tutsanda dirensende başaramazsın. Oysa söz vermiştin. Bu kez son demiştin. Her defasında aynı şeyleri tekrarlarsan da bu kez son. Taki göz yaşların senden habersiz akmaya başlayana kadar. Tutamazsın kendini, yavaşça süzülürler senden izinsin, sonra hıç kırarak ağlarsın. Çünkü sessizce ağlamayı başaramazsın. Beceremezsin bunu da yine kendine kizarsın. Sesinin çıkmaması için bu kez elini ağzına götürürsun, ne yaparsan yap yine de sesin çıkar.. Rahatlamış zannederler ya seni en çok da bu koyar bu dokunur sana. Anlamıyorlar beni, hiç bir zamanda anlamayacaklar dersin. Bilmezler ki bu yaşların kor bi ateşi yeniden alevlendirmek olduğunu. İşte bu yüzden geçer dedikleri geçmiyor. Sadece acısı diniyor. Her damlada söner gibi oluyor ama geçmiyor.. Geçmiyor işte.
Posted via Blogaway