Sayfalarca yazsam yine kimseciklere anlatamam ben derdimi. Satırlara sığmaz içimdeki o duygu denilen vücudumu günden güne kemiren bu lanet şey. Güçsüzüm artık dayanamıyorum desem bahane mi üretirim bilmiyorum. Yalnızım desem mesela.Hoş yalnızlıktan bile öteyim artık. Aynalara bakınca gülemiyorum. Nereye baksam hep aynı yüz rüyalarımda bile. Bazen bulanık bazen net gibi bir şey oluveriyor. Dinlediğim müzikler mesela. Onlarda olmasa yada kahve kime anlatırdım ben içimdeki bunca şeyi. Nefes bile almakta güçlük çekiyorum artık. Nedir beni böyle yapan günden güne vücudumu kemiren o şey ?