İki damla yaş akabilseydi belki gözlerimden içimi dökebilirdim bugün. Böyle sessiz kalmazdım, içime kapanmazdım her geçen gün. Hoş, yazmaya çalışıyorum ya iki üç kelime ama nafile aynı yeri tutmuyo ki.. Ve ben sana değil kendime kızıyorum nasıl olur da ikinci bir şans verdim. ”Hiç kimseye kendinden fazla değer verme” demiştin ya bana bak haklıymışsın. Vermemeli imişim.! Bak ne oldu.? Yine üzülen kırılan incilen ben oldum her zaman ki gibi. Gülüyorum işte :) Çünkü ben senden nefret bile etmiyorum artık sadece kendime biraz kızıyorum hepsi bu.. Bunları neden mi yazıyorum.? Bilmem rahatlamak için falandır herhalde. Haaaa bu arada birazcık sarhoşmuyum. Galiba evd.
