Bugün tekrar bağlandım sımsıkı var olan gücümle her şeye. 4 5 yaşlarındaki lösemi çocukları görünce bir kendime bir de onlara baktım meğer benim yaşadıklarım onların yaşadıklarının iğne ucu kadar bile olmazmış. Belki de utandım kendimden çaresizce hayata bakışlarını gördüm nede sevinçle bakıyorlardı sessizce ağladım..Ufacık bedenleriyle ne kara büyük bir yük taşlıyorlardı. Gözümüzün önündeki perdeyi kaldırıp birde onların gözünden bakmayı denesek ya hayata. Dolu dolu yaşayabilmeyi denesek ya bu hayatta.. Belki de sayı günlerimiz kaldı onlar gibi düşünsene bilsek keşke. Belki de bir yarınımız bile yok. Kim bilebilir ki..!!